Wed, 23 August 2017
Your Visitor Number :-   1076263
SuhisaverSuhisaver Suhisaver
ਪਾਕਿ ਵੱਲੋਂ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ : ਟਰੰਪ               ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਵੱਲੋਂ ਤਿੰਨ ਤਲਾਕ 'ਤੇ ਰੋਕ              

ਨਾਵਲ ‘ਅਣਪਛਾਤੇ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਪਾਂਧੀ’ ’ਤੇ ਇੱਕ ਪੇਤਲੀ ਜੇਹੀ ਝਾਤ

Posted on:- 14-10-2016

suhisaver

ਇਸ ਨਾਵਲ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬਿੰਦਰ ਕੋਲੀਆਂ ਵਾਲ  ਦਾ ਪਛੋਕੜ ਦੁਆਬੇ ਦੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਕਪੂਰਥਲਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹੇ ਕਿਰਸਾਣੀ ਕਿੱਤੇ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ  ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾਮ ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਢੋਟ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਜ ਤੋਂ 23 ਕੁ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਹੋਰਨਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਏਜੰਟਾਂ ਦੇ ਟੇਟੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਣ ਦਾਅ ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਅਨੇਕਾਂ ਜਫਰ ਜਾਲਦਾ  ਇਟਲੀ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਅਨੇਕਾਂ ਔਕੜਾਂ ਅਤੇ ਤੰਗੀਆਂ ਤੁਰਸ਼ੀਆਂ ਝੱਲ ਕੇ ਜੀਵਣ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੇ ਕਈ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੱਕ ਦਾ ਅਨੇਕਾਂ ਕਸ਼ਟ ਸਹਾਰਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਗੰਢ ਵਿੱਚ  ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੱਥਲੇ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਸਰਲਤਾ ਅਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ  ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।  

ਉਹ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਰ ਕਈ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ’ਤੇ ਲਿਖ ਕੇ  ਸਾਹਿਤ ਸੁਰ ਸੰਗਮ ਸਭਾ ਦੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਸਮੇਲਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ  ਦਰਸਾ ਕੇ ਵਾਹਵਾ ਖੱਟਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਦੋ ਕੁ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ “ ਸੋਚ ਮੇਰੀ” ਵੀ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ  ਚੁਕਾ ਹੈ। ਸਾਹਿਤ ਸੁਰ ਸੰਗਮ ਸਭਾ ਇਟਲੀ ਨਾਲ  ਉਹ ਦੋ ਕੁ ਸਾਲ ਤੋਂ ਜੁੜਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।ਉਹ ਮਿੱਠ ਬੋਲੜਾ , ਸੰਜੀਦਾ ,ਸਾਊ ਅਤੇ ਠੰਡੇ ਸੁਭਾ  ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।

ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ  ਰਚਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਨਾਲ ਘੱਟ ਹੀ ਜੁੜ ਸਕਿਆ ਪਰ ਫੇਸ ਬੁੱਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ  ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।ਇਸ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਸਾਹਿਤ ਸੁਰ ਸੰਗਮ ਦੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਛੱਪ ਚੁਕੇ ਚਾਰ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਰਚਨਾਵਾਂ ਲੈ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਹ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬਣਦਾ ਯੋਗ ਦਾਨ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।ਉਸ ਦੇ ਲਿਖੇ  ਗੀਤ ਸਾਹਿਤ ਸੁਰ ਸੰਗਮ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਸੀ. ਡੀ “ਸੁਨੇਹੇ “ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵੀ ਰੀਕਾਰਡ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ।

     
“ ਅਣ ਪਛਾਤੇ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਪਾਂਧੀ”   ਉਸ ਦਾ 160 ਪੰਨਿਆਂ  ਅਤੇ ਸਤਾਰਾਂ ਕਾਂਡਾਂ ਵਾਲਾ ਪਲੇਠੀ ਦਾ ਨਾਵਲ ਹੈ।
               
ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਸ ਨੇ ਨਾਵਲ ਲਿਖਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਕਦਮ ਰੱਖੇ ਹਨ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਇਸ ਨਵੇਂ ਲਿਖੇ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ਰੂਰ ਆਇਆ ਹੈ। ਸੱਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਸ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਲੱਚਰਤਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਨੂੰ ਅਪਣੀ ਕਲਮ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਵੀ ਛੋਹਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਸਰੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਬਦ ਜਾਲ ਬੁਣੇ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਮਿਰਚ ਮਿਸਾਲਾ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤਵ ਨੂੰ ਪਾਠਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੰਚਾਉਣ ਲਈ ਸਾਦ ਮੁਰਾਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣ ਦੇ ਉਸਾਰੂ ਯਤਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਣਾ ਲੋਚਦਾ ਹੈ।

ਤੀਜੀ ਗੱਲ ਕਿ ਉਹ ਨਾਵਲ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਰੰਗੀਨ ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਵੀ ਅਤੇ ਗੀਤਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਆਪਣੇ  ਨਾਵਲ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਸਤੂ ਨੂੰ  ਹੋਰ ਸੁਹਜ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਗਾਰਣ ਲਈ  ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ੇਅਰਾਂ ਵਿੱਚ  ਸੁਆਰਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ  ਹੈ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਇਸ ਨਾਵਲ ਦੇ ਰਚਨ ਹਾਰ ਨੇ ਇਸ ਨਾਵਲ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ  ਸਿਰਜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਆਪ  ਇਸ ਨਾਵਲ ਦੀ ਕਾਹਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਵੀ ਹੈ ਭਾਵ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ  ਵਿਦੇਸ਼ ਆਉਣ ਤੱਕ ਦਾ ਦੁਖਾਂਤ ਆਪਣੇ ਤਨ ਤੇ ਹੰਢਾਇਆ ਵੀ ਹੈ।ਜਿਸ ਦੀ ਰਵਾਣਗੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਇਸ ਦੁਖਾਂ  ਅਤੇ ਤਕਲੀਫਾਂ ਵੇਲੇ ਓੜਕਾਂ ਦੀ  ਹਾਲਤ,ਕਈ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਭੁਖੇ ਪਿਆਸੇ ਅਤੇ ਜਾਨ ਨੂੰ ਜੋਖਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਕੱਟਣ ਵੇਲੇ ਦੀ ਤ੍ਰਾਸਮਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਬੜੇ ਹੀ ਸਾਦਾ ਪਰ ਰੌਚਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿਰਜਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਿਧੇ ਪੱਧਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ  ਉਸ ਦੀ ਸਰਲ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਪਾਠਕ ਨੂੰ  ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਨਾਲੋ ਨਾਲ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਸਮਝ ਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
        
ਇਸ ਨਾਵਲ ਵਿਚਲੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਮੋਮੋ ਠੱਗਣੇ ਆੜ੍ਹਤੀਏ ਦੇ ਮੁਨੀਮ ਦੇ ਡਾਇਲਾਗ ਵੀਪੜ੍ਹਨ ਯੋਗ ਹਨ,
                       
 “ ਵੇਖ ਕਰਤਾਰ ਸਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਕਈ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਆ, ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਘਾਟੇ ਵਾਧੇ ਸਦਾ ਚਲਦੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਆ, ਕਿਤੇ ਚਾਰ ਪੈਸੇ ਆੜ੍ਹਤੀਏ ਵੱਲ ਟੁੱਟ ਗਏ,ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ,ਸਦਾ ਹੀ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੱਖਿਆ ਆਪਾਂ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਲਾਹ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੁੰਡਾ ਮੀਤ ਹੁਣ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਵੀ ਆ,ਨਾਲੇ ਸਿਹਤ ਪੱਖੋਂ ਵੀ ਬਣਦਾ ਠਣਦਾ ਆ,ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੰਨੇਂ ਤਾਂ ਇਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕ ਭੇਜ ਦੇ,ਕਿਸੇ ਤ੍ਰੀਕੇ,। ਜਿਵੇਂ ਦੁਬਈ ਜਰਮਨ ਇੰਗਲੈਂਡ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਨੇਡਾ ਅਮਰੀਕਾ, ਤੂਂ ਵੀ ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੌਖੀ ਕੱਟੀਂ।“
               
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਪੰਧ ਤੇ ਚਲਦੇ, ਅਨੇਕਾਂ ਦੁਖ ਤਕਲੀਫਾਂ ਸਹਾਰਣ ਵਾਲੇ  ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਈ ਤਲਖ ਤਜਰਬੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਠਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ  ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਲੂੰ ਕੰਡੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ।
                  
                    
ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਓਪਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਜਤਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ  ਉਸ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਵੀ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਹੀ ਫੁੱਟ  ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਵੇਖੋ ,

                              ਅੱਜ ਭਰਿਆ ਏ ਦਿਲ ਸਭ ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰੀ,
                              ਛਮ ਛਮ ਕਰਕੇ ਅੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿੰਦੇ ਸੀ,
                             ਕਿਤੇ ਸੁਣ ਨਾ ਲਵੇ ਕੋਈ ਕਿਤੇ ਸਾਡੇ ਹਉਕਿਆਂ ਨੂੰ,
                             ਬਸ ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਸੀ।
                                            (  ਪੰਨਾ 58)  

                                “ ਹੁੰਦੀ ਮੌਤ ਜੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ,
                                  ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਕਦ ਦੇ ਮਰ ਗਏ ਹੁੰਦੇ,
                                  ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਬੇਵਫਾਈ ਦੇਖ ਹੁਣ ਤੱਕ,
                                  ਮੌਤ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵਫਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
                                                  (ਪੰਨਾ 59 )

                          “ ਕਦੇ ਕਦੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੀ ਧੋਖਾ ਕਰ ਜਾਂਦੇ,
                             ਪਰ ਕਈ ਗੈਰ,ਆਪਣੇ ਹੋਣ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਜਾਂਦੇ”
                                                      ਅਤੇ                  
                             “ ਵੇਖ ਕੇ ਝੂਠੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਉਜਾੜ ਲਿਆ,
                              ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਡੀ ਹਾਲਤ ,ਭੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ”।
                                                 (ਪੰਨਾ 61)

           
ਉਸ ਦੀ  ਇਸ ਨਾਵਲ ਵਿਚਲੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਦੀ  ਇੱਕਲੇ ਦੀ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਰੋਟੀ ਰੋਜ਼ੀ ਅਤੇ ਘਰੋਗੀ ਤੰਗੀਆਂ ਤੁਰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵੱਸਦੇ ਰੱਸਦੇ ਘਰ ਘਾਟ ਛੱਡ ਕੇ ਕਈ ਠੱਗ ਅਤੇ ਬੇਤਰਸ ਏਜੰਟਾਂ ਹੱਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕਈ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਦਿੱਲ ਕੰਬਾਊ ਦਰਦ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਅੱਖਾਂ ਸੇਜਲ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।ਇਸ ਨਾਵਲ ਨੂੰ  ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ  ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਦੌੜ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਾਲਰਾਂ ,ਯੋਰੂਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦਮਕ ਕਿਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਹੀ ਹੜਪ ਕਰਨ ਜਾਣ ਦਾ ਕਾਰਣ  ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੇ ਜ਼ਰੂਰ ਹੀ ਬਾਹਰ ਵੀ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬੜੀ ਪੁੱਛ ਪੜਤਾਲ ਨਾਲ ਸਹੀ ਤ੍ਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਕਰਨ,ਅਤੇ ਐਵੈਂ ਹੀ ਭੰਗ ਭਾੜੇ ਆਪਣੇ ਕੀਮਤੀ ਜੀਵਣ ਦਾਅ ਤੇ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨ ।
               

ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਲੇ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ  ਇੱਕ ਖਾਸ ਗੱਲ ਜੋ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਕਿ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਮੇ ਲੇਖਕ ਕਵੀ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਵਾਰਤਕ ਲੇਖਕ ਜਾਂ ਛੋਟੀ ਮੋਟੀ ਕਹਾਣੀ ਜਾਂ ਲੇਖ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਣਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਟਲੀ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਨਾਵਲ ਲਿਖਣ ਦੀ ਜੋ ਪਹਿਲ ਕੀਤੀ ਹੈ ਉਹ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ।   ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਹਿਹਤ ਸੁਰ ਸੰਗਮ ਸਭਾ ਇੱਟਲੀ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਾਂ  ਬਿੰਦਰ “ਕੋਲੀਆਂ ਵਾਲ” ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਪਲੇਠੇ ਨਾਵਲ “ਅਣ ਪਛਾਤੇ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਪਾਂਧੀ” ਲਿਖਣ ਤੇ ਤਾਂ ਉਹ ਛੁਪਿਆ ਰੁਸਤਮ ਹੀ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ  ਵਾਸਤੇ ਬੜੀ ਹੀ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
                
 ਮੈਂ ਪੁਰ-ਉਮੀਦ ਹਾਂ ਕਿ ਬਿੰਦਰ “ਕੋਲੀਆਂ ਵਾਲ “ ਨਾਵਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਅਗੇਰੇ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ,ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਰਹੇ ਗਾ।
                               
           - ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ
ਸੰਪਰਕ: +327 238 2827

Comments

Name (required)

Leave a comment... (required)

Security Code (required)



ਕਿਤਾਬਾਂ

ਆਬ ਪਬਲੀਕੇਸ਼ਨਜ਼ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਪੁਸਤਕਾਂ