Fri, 23 June 2017
Your Visitor Number :-   1051396
SuhisaverSuhisaver Suhisaver
ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ 'ਚ ਹੰਗਾਮਾ; 'ਆਪ' ਵਿਧਾਇਕ ਦੀ ਪੱਗ ਲੱਥੀ               ਮੀਰਾ ਕੁਮਾਰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਹੁਦੇ ਲਈ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਦੀ ਉਮੀਦਵਾਰ              

ਮੰਗੋ ਮਾਈ -ਮੁਖਤਿਆਰ ਸਿੰਘ

Posted on:- 20-09-2016

suhisaver

ਸੰਤੋ ਸਰੂਰ ‘ਚ ਤੁਰੀ ਆਈ।ਉਸ ਨੇ ਰਾਤੀਂ,ਛੋਟਾ ਹਾੜਾ ਹੀ ਲਿਆ ਸੀ।ਉਹ ਸਰਦਾਰ ਕਰਨੈਲ ਸਿਉਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਤੁਰਨ ਲੱਗਿਆ ਹੀ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤਕ ਤੁਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੌਲੀ ਫੁੱਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਟਿਕਾਣੇ ਸਿਰ ਧਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਸੁੰਦਰ ਮੁਹੱਲੇ ਵਾਲੀ ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੇਢੀ-ਮੇਢੀ ਨਾਲੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਟੱਪ ਰਹੀ ਸੀ।ਉਸ ਨੇ ਬੀਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜਨਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲ ਬਹੁਤਾ ਖਿਆਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।ਕਈ ਜਣੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਸਨ ਕਿ ਨੀਵੀਂ ਪਾਈ ਬਗੈਰ ਬੋਲੇ ਹੀ ਲੰਘ ਗਈ।

ਮੰਗੋ ਮਾਈ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਬੁਲਾਅ ਕੇ ਲੰਘਦੀ, “ਚਾਚੀ ਕੀ ਹਾਲ ਐ?ਖੰਘ ਨੂੰ ਰਾਮ ਐ?”

ਅਗੋਂ ਮੰਗੋ ਮਾਈ ਖੰਘ ਕੇ ਬੋਲਦੀ, “ਹਾਂ ਧੀਏ ਫਰਕ ਐ।ਮੁੰਡਾ ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਤੀ।”

“ਚੰਗਾ ਚਾਚੀ ਰਾਮ ਆ ਜੂਗਾ।ਦਵਾਈ ਲਈ ਜਾਈਂ ਜਿਮੇਂ ਡਾਕਧਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਐ।” ਸੰਤੋ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿ ਜਾਂਦੀ।

ਅੱਗੇ ਪੜੋ

ਪੱਤ ਕੁਮਲਾ ਗਏ (ਕਾਂਡ-7) -ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਬਿਲਿੰਗ

Posted on:- 19-08-2013

suhisaver

-7-
ਜਦੋਂ ਗੁਰਮੇਲ ਕੌਰ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਅਜੈਬ ਮੋਟਰ ਵੱਲ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਧਾਰਾਂ ਚੋਅ ਕੇ ਦੁੱਧ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਘਰ ਜੋਗਾ ਰੱਖ ਕੇ ਬਾਕੀ ਦਾ ਡੇਅਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕੀ ਜੈਬੇ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਏਨੀ ਫੁਰਤੀ ਦਿਖਾਈ ਸੀ? ਮੇਹਰੂ ਨੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਏਨਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਜਾਂ ਬਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦੀ ਕਿਸੇ ਗੁਆਂਢਣ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ? ਰਛਪਾਲ ਨੇ ਏਨਾ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਤਾਂ ਉਸ ਵਕਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੁੰਦੀ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਭਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠੀ ਨੂੰ ਗਿਣਵੇਂ ਦਿਨ ਹੋਏ ਸਨ।

ਗੁਰਮੇਲੋ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋ-ਅੰਦਰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਵੇਚ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਕਿਉਂ ਸੀ? ਜਿਸ ਦਿਨ ਦੀ ਉਹ ਮਾਨੂੰਪੁਰ ਵਿਆਹੀ ਆਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਹਰੇਕ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੀ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਸੌਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਗਣਾ—ਉਸਦਾ ਨਿਤਨੇਮ ਸੀ। ਜਿੰਨੇ ਵਰ੍ਹੇ ਉਹ ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਸੱਸ ਜਾਂ ਜੇਠਾਣੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਹਾਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਾਰਨੀ ਪਈ।



ਬਲਰਾਜ ਅਜੇ ਵੀ ਨੀਵੀਂ ਪਾਈ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਨਿੱਕੇ ਕਾਕੇ ਨਾਲ ਪਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਵਾਕ ਉੱਤੇ ਕੋਡਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕੀ ਦੇ ਕੁਤਕੁਤੀਆਂ ਕੱਢਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੂਹਣ ਫੜੀ ਵਿਹੜਾ ਸੁੰਭਰਦੀ ਗੁਰਮੇਲ ਕੌਰ ਨੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਸਦਾ ਪੋਤਰਾ ਜਿਵੇਂ ਮਣਕਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ਾਹ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੈੱਡ ਉੱਪਰ ਪਏ ਜਵਾਕ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀ ਤੂਤਰੀ ਬਾਲੇ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਭਿੱਜ ਗਈਆਂ। ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਬੈਠੀਆਂ ਕਿਰਨ ਤੇ ਰਿੰਪੀ ਖਿੜ ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸੀਆਂ। ਗੁਰਮੇਲ ਕੌਰ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਿਆ। ਮਿੰਨੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਉਹ ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ। ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਬਦਲਾ ਰੌਣਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡੈਡੀ ਤੋਂ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਨਿੱਕੜਾ ਆਪਣੇ ਦਾਦੇ-ਦਾਦੀ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹਮਾਇਤੀ ਸੀ। ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਨਿਹਾਲ ਹੁੰਦੀ ਉਹ ਸੁੰਭਰਦੀ ਰਹੀ। ਛੋਟਾ ਵਿਹੜਾ! ਪੱਕਾ ਰਸਤਾ! ਰਾਹ ਸੁੰਭਰ ਕੇ ਉਹ ਪਾਰਲੇ ਵਾਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰੜਕਾ ਮਾਰਨ ਚਲੀ ਗਈ।

ਅਜੀਬ ਜਿਹੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਛੜਾ ਮਾਧੋ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ-ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਟਰਾਲੀ ਦੇ ਜੂਲ੍ਹੇ ਹੇਠ ਆ ਕੇ ਪਿਚਕੀ ਲੱਤ ਦੀ ਪਲਮ ਦੌੜ ਗਈ ਸੀ। ਜਿਊਂਦੇ ਜੀਅ ਛੜੇ ਨੇ ਗੁਰਮੇਲ ਤੋਂ ਗਿਣ ਗਿਣ ਬਦਲੇ ਲਏ ਸਨ। ਕੁੱਲ ਪੰਦਰਾਂ ਕਿੱਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੋਹਤਬਰ ਨੇ ਹਿੱਸੇ ਬੈਛਦੇ ਤਿੰਨ ਏਕੜ ਦੇ ਕੇ ਅਜੈਬ ਨੂੰ ਅੱਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਈਸ਼ਰ ਕੌਰ ਦੇ ਵੀ ਰੱਖੇ ਸਨ। ਪੰਦਰਾਂ ਵਿੱਘੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜੈਬਾ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਾਂਝੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਬੀਤੀਆ। ਪਰ ਗੁਰਮੇਲੋ ਦੀ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਸਦਕਾ ਉਹ ਦੱਭ ਦੀ ਬੇੜ ਪਾ ਕੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸੁਬ੍ਹਾ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੁਪਹਿਰਾ ਇਕੱਠਾ ਪਕਾ ਕੇ ਗੁਰਮੇਲੋ ਵੀ ਖੇਤ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ। ਜੈਬਾ ਹੱਲ੍ਹ ਵਾਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਛੰਡ ਚੁਗ਼ਦੀ। ਫੇਰ ਚਰ੍ਹੀ ਵੱਢਦੀ ਜਾਂ ਖੂੰਜੇ ਪੁੱਟਦੀ। ਹਰੇਕ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ, ਜੈਬੇ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੀ। ਗੋਦੀ ਦੇ ਜਵਾਕ ਨੂੰ ਵੀ ਖਿਡਾਉਂਦੀ।

ਅੱਗੇ ਪੜੋ

ਪੱਤ ਕੁਮਲਾ ਗਏ (ਕਾਂਡ-6) -ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਬਿਲਿੰਗ

Posted on:- 01-07-2013

suhisaver

-6-
ਜੈਬਾ ਤਾਂ ਘੂਕ ਸੌਂ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਗੁਰਮੇਲੋ ਦੀ ਨੀਂਦ ਉੱਡ ਗਈ। ਬਲਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਪਾਇਆ ਖਰੂਦ ਮੁੜ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਲੱਗਾ। ਪਿਓ-ਪੁੱਤ ਵਿਕਾਰ ਖਹਿਬੜ-ਖਬੜਾਈ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਬਾਲਾ ਬਰਾਬਰੀ ਵੀ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਅੰਤ ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਵਾਲੀ ਧੂਣੀ ਮੱਘਣ ਲੱਗਦੀ ਤਾਂ ਇੱਕਦਮ ਟੇਢ ਵੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਖਿਝਾਉਣਾ-ਚਿੜਾਉਣਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਬੋਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਦੋਂ ਜੈਬੇ ਦਾ ਪਾਰਾ ਪੂਰਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਬਾਲਾ ਠਹਾਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਸਦਾ। ‘‘ਸ਼ਾਂਤੀ! ਭਾਪੇ ਸ਼ਾਂਤੀ!’’ ਕਹਿੰਦਾ ਉਹ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਹਸਾ ਦਿੰਦਾ। ਜੈਬੇ ਵੱਲ ਸੁਣਾਇਆ ਪਖਾਣਾ ਆਪ ਵੀ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਲੜਕੇ ਕਿਸੇ ਸਾਧ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਜਣਾ ਹੌਲੀ ਦੇ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ, ‘‘ਕੀ ਨਾਉਂ ਐ ਬਾਵਾ ਜੀ ਥੋਡਾ?’’



‘‘ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਸਾਦ!’’ ਸਾਧੂ ਠਰ੍ਹੰਮੇਂ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਸਖ਼ਰੇ ਮੁੰਡੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬਹਿ ਕੇ ਧੂਣੇ ਮੂਹਰੇ ਸਜੇ ਸਾਧ ਵੱਲ ਸ਼ਰਧਾ ਭਾਵਨਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।

‘‘ਭਲਾ ਕੀ ਨਾਉਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਬਾਵਾ ਜੀ?’’ ਮੁੰਡਾ ਮੁੜ ਸਵਾਲ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
‘‘ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਸਾਦ, ਭਗਤਾ! ਹਾਂਤੀ ਪ੍ਰਸਾਦ’’ ਸਾਧੂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਖੋਹਲਦਾ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਚੁੱਪ ਵਰਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਣਾ ਫੇਰ ਨਾਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਇਕਦਮ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤਿਆਗੀ ਖਿੱਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧੂਣੇ ਵਿੱਚ ਮਘਦੀ ਖਲਪਾੜ ਧੂਹੰਦਾ, ਜਗਿਆਸੂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਮਗਰ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੋਟੇ ਢਿੱਡ ਵਾਲਾ ਸਾਧ ਹਬਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇੱਕ ਲੜਕਾ ਸਾਹੋ ਸਾਹ ਹੋਏ ਸਾਧ ਕੋਲ ਕਹਿਕਹਾ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ‘‘ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਰਸ਼ਾਦ ਕਿਹੜਾ ਮੰਨ ਲੂ ਸਾਧਾ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਲੱਕੜਧੂਣਾ ਪੂਪਨਾ ਨਿਕਲਿਆ।’’

ਬਾਲਾ ਵੀ ਟੋਟਕਾ ਸੁਣਾ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਤਾਂ ਅਜੈਬ ਅਕਸਰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹਰਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਕਦੇ ਹੋਰ ਖਿਝ ਕੇ ਬਾਲੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਭ-ਗੁੱਭਾਟ ਕੱਢ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਰਸ਼ਾਦ ਵਾਂਗ ਹੌਂਕਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਖ਼ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਅੱਜ ਜਿੰਨ ਝੱਜੂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਿਆ।...ਗੁਰਮੇਲ ਕੌਰ ਕਲਪਦੀ ਰਹੀ।

ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਲਰਾਜ ਅੰਤਾਂ ਦਾ ਮਾਰ ਖੁੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਭੌਂਅ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਿਓ ਮੂਹਰੇ ਭੋਰਾ ਭਰ ਨਹੀਂ ਝਿਪਿਆ। ਸਗੋਂ ਉੱਸਰ ਉੱਸਰ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਬਾਪ ਦੇ ਟੱਕਰ ਮਾਰਨੀ ਹੋਵੇ।

ਅੱਗੇ ਪੜੋ

ਆਬ ਪਬਲੀਕੇਸ਼ਨਜ਼ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਪੁਸਤਕਾਂ